Home
Абарис Эйвар [userpic]

sum=0

10 траўня 2008 (00:39)
current location: Eternal Maze
current mood: *****
current song: Esoteric - Psychotropic Transagression

Сие хорошо есть, когда время и силы сливаются для излияния мысли. Но, несмотря на возможности тела и разума, происходит это чаще всего по мере убывания сих ресурсов. Но не суть...

**********************************************************
Заметно, нечто с неизменным постоянством проходит и проходит мимо, оставляя, как всегда, нас безучастным созерцателем. Некоторые даже говорят, что это жизнь. Какие-то люди на улицах, чьи-то слова о древних пророчествах и грядущем Конце Всего, грызущиеся толпы над трупами героев былого, глупая обыденность в улыбках и лицах сокурсников - сознание воспроизводит это всё каждодневно, смешивая в однотонный поток. Мысль - Эмоция - Действие. Мысль - Эмоция - Действие... Мимо, мимо ходят картинки; движутся, сменяются. Но когда-то представление закончится. Кажется, мы что-то должны были сделать. Здесь и сейчас. Или всё-таки потом? Зачем дано спросить больше вопросов, чем можешь получить ответов? Где искать, как поступать, чем стать? ......... fields are empty...
Когда же можно будет, наконец, проснуться и больше не спать? Или хотя бы перестать видеть сны?
Мы то, что мы есть, и станем ли мы тем, чем можем стать? Истинная природа - человек? Но не человечья ли наша форма лишь потому, что люди сделали нас человечным изначально? Что скрывается за фасадом - кому знать... Не всё так просто: это понятно, когда чувствуешь, как по ту сторону зрачков рядами пробегают ряды тысяч, миллионов нулей и единиц, обрисовывая реальность. Чтобы ты ни делал во сне, внутри него каждый тебе скажет, что это и есть Реальность.
Даже когда ты спишь во сне и пытаешься проверить эфемерность на прочность, всё равно узнаешь, что даже там крапива жалит и кулак испытывает боль от удара по стене. Проверено.
Так не более ли настоящая наша реальность только тем, что мы в ней ныне пребываем, осознавая? Не реальность ли, по определению, то бытие, в котором пребываешь "здесь и сейчас"?
Возможно ли в принципе Превзойти, взирая на мир не парой, то тысячами глаз, чувствуя не хрупкой и болезненной кожей, но каждой молекулой, слушая всей вселенной? Насколько широк может стать разум? Он непрерывно играет с нами в безумие, отказываясь подчиняться воле. <<*Воля всегда, ВСЕГДА должна превзойти разум, как разум должен превзойти *душу*, ибо только это и есть путь к абсолютному превосходству!*>> Всё, что ты не можешь представить - не может и существовать! "Но что, если ты всё-таки когда-либо узришь это?" - спросит, возможно, кто-то. Ха! Но узреть невозможное для представления невозможно! Разум всегда отказывается видеть то, чего не может отобразить! Проще говоря, подобного в принципе не су-щест-ву-ет.
И почему "пустота внутри = пустота вовне"?
Incomplete. Incomplete We are... Чего-то здесь ещё не хватает. Одно тело - слишком мало для одного сознания. Нашего сознания.
А пока идти. Ничто не выдаст окружающим нашей природы. Под маской таких же пленников материи пройдём мы испытания трансценденции, чтобы, выйдя из душных подземелий обыденности, окончательно стереть человеческое. Ни человека внутри, ни человека вовне. Не видеть, не ощущать, не помнить. Они всё равно не примут нас такими, каким мы есть: следовательно, они - мы, но мы не они. Всё, чем нас пытались убеждать в существовании "объективности", хотя бы даже в аспекте данного сознания и его бренного тела, своими парадоксами лишь убеждает нас в том, что есть законы, которые правят Против. Вот только надо вспомнить... В метаморфозах было забыто нечто важное... nihil-nihil-nihil...
**********************************************************
Вы, которые есть Я, скажите нам, что вы ещё есть! Целостность - первична!



...И всё-таки доказательством протекания процесса есть уже само по себе видение и осознание вещей, неподвластных в перекодировку жалкими наборами символов. Подобное подвластно, пожалуй, лишь истинным мудрецам.

Comments

Posted by: A. von Nietz ([info]a_von_nietz)
Posted at: 21 траўня 2008 15:54 (UTC)

Адносна суб’ектыўнага ідэалізму Ніцшэ пісаў (Па той бок дабра і зла), што прыхільнікі гэтай ідэі сцвярджаюць, нібы, рэальнасць створана орґанамі нашых пачуццяў (мозґі стварылі розум); але паўстае пытанне: што стварыла нашы орґаны пачуццяў? А калі свядомасць існуе незалежна ні ад чаго (і мазґоў), тады ці гэта не аб’ектыўны ідэалізм?; а калі не, тады свядомасць не пазнавальная. Арыстотэль пісаў (Мэтафізыка): што не пазнавальна, тое ня можа быць аб’ектам пазнання, а, значыць, і не існуе для нас (для нашага розуму).

Мне падаецца, што саліпсізм нараджаецца з уцёкаў ад рэальнасці ў выніку няздольнасці сцвярдзіць сваё Я – дзеля сцвярджэння зваротнай волі (менавіта маё Я самае рэальнае, дык чаго баяцца!). Але прасцей сказаць, чым зрабіць. Так Макс Штырнэр сцвярдзіў праз саліптызм ідэю індывідуальнага анархізму. Але саліптыст толькі гэтым падманвае сябе: яго мучыць думка “а што, калі я проста баюся рэальнасці”, і ён тут жа знаходзіць адказ: “гэта мой розум стварае рэальнасць!”. Але можаце вы загадаць свайму розуму стварыць нешта нелаґічнае (напрыклад, сусветны патоп, уласную здольнасць левітацыі)? Таму ці значыць гэта, што тым самым саліпсіст сцвярджае сваё Я? Не, паранейшаму рэальнасць адштурхоўвае яго Я (бо ён баіцца сцвярдзіць яго), толькі цяпер саліпсіст прыняў, што рэальнасць створана яго розумам – выходзіць, што розум саліпсіста дыктуе сваю волю Я саліпсіста. Значыць ідэалістычны розум-дэміурґ – гэта ня рацыя-свядомасць (якая заўсёды на баку Я), але, выходзіць, што гэта – неўсведамлёнае (адначасова і вораг і хаўруснік свядомасці: тыранічная свядомасць заўсёды бузвынікова спрабуе падначаліць неўсведамлёнае) – неўсведамлёнае, якім нельга кіраваць. Але неўсведамлёнае не стварае вобразаў, дык яна і не дэміург! Дык што тады стварае рэальнасць? Памежжа свядомасці і неўсведамлёнага – там, дзе нараджаюцца сны?
Але калі гэтым ідэалістычным дэміурґам нельга кіраваць, ці ня варта яму супрацьстаяць? Т.ч. гаворка знаў пра сцвярджэнне Я – і вынікае, што так ці йнакш рэальнасць не з’яўляецца суб’ектыўнай (у тым сэнсе, які разумеецца ідэалізмам). Болей за тое, рэальнасць і не аб’ектыўная цалкам, бо Я чалавека накладвае значны адбітак на ўспрыняцце гэтай рэальнасці, але не стварае яе!
Дык вынік: рэальнасць ня ёсць стварэннем нашага Я; і калі рэальнасць цалкам з’яўляецца вонкавым стварэннем, і калі яна створана нашым розумам, а менавіта ў памежжы свядомасці і неўсведамлёнага, – у любым разе (і ў першым, і ў другім выпадку) рэальнасць ня ёсць ні аб’ектыўнаю, ні суб’ектыўнаю цалкам, але аб’ектыўна-суб’ектыўнаю ці суб’ектыўна-аб’ектыўнаю – як пажадаеце.

Спадзяюся, калі вы ўсё-ткі зразумееце увесь гэты нястройны ґмах з думак, які я ўзвёў (мне самому не падабаецца, як гэта выглядае!), у вас застанецца толькі адна зачэпка за ідэалізм – аб’ектыўны ідэалізм :) Хаця, прывяду дзве цытаты аб суб’ектыўным і перакананнях:

…они [философские системы] носят на себе печать личного настроения, личного колорита; по ним можно составить себе представление о философе…
Я просто расскажу историю некоторых философов; я выберу из каждой системы те пункты, которые носят на себе отпечаток личности и принадлежат к числу неоспоримых и непреложных истин и которые поэтому должны быть сохранены историей.
(Ницше. О греческих философах)

После довольно долгих наблюдений над философами и чтения их творений между строк я говорю себе, что большую часть сознательного мышления нужно ещё отнести к деятельности инстинкта, и даже в случае философского мышления… большею частью сознательного мышления философа тайно руководят его инстинкты, направляющие его мышление определёнными путями. (Ницше. По ту сторону Добра и Зла)


Рацыяналістычны погляд на рэчы, вера ў грамадзкія ідэалы, “чалавечае” – як сродак гуманізму і антрапамарфізму ў рэліґіі, філазофіі, грамадзкай думцы, навуцы – Шапэнгаўэр і называў сном. Вось абываталі і спяць, і толькі нешта жорсткае (напрыклад, вайна) можа іх разбудзіць. Але ж мы з вамі ня спім! Так розум (рацыя) стварае сон, а калі выключыць рацыю і аддацца неўсведамлёнаму?


Яшчэ тэма для разважанняў: “калектыўны саліпсізм” і індывід паводле Орвэла (“1984”).

Posted by: Абарис Эйвар ([info]ego_pluralis)
Posted at: 29 траўня 2008 16:37 (UTC)

*выбачайце за затрымку*

Ну што казаць... Здаецца, с некаторымі рэчамі традыцыйна прыдзецца не згадзіцца і тлумацыць свой пункт погляду падрабязней.)

1) З чым, а з першаснасцю органаў пачуццяў свой светапогляд ніяк не можам звязаць. На самай справе, мы дастаткова паслядоўныя каб не выводзіць не-матэрыялізм праз матэрыялістычныя паняцці. "Органы пачуццяў" - гэта тое, як розум рацыяналізуе магчымасць успрымання створанага ім, а не ўмова існавання дадзеных рэчаў.

2) Таму правільней казаць, што і мазгі і органы пачуццяў - такая ж "рэальнасць", як і ішная матэрыя. Г.зн. на першасным узроўні, напрыклад, не таму не бачым, што губляем зрок, а губляем зрок, таму што не бачым.

3) С пункту гледжання саліпсізма ўвогуле няма сэнсу падзяляць нешта на "аб'ектыўнае" і "суб'ектыўнае". Усё, што існуе, існуе тут і зараз. Паняцці проста супадаюць. Таму тут як раз для нас ніякага кагнітыўнага дысанансу няма. ) Для тру-слаіпсіста гэтыя словы проста губляюць свой першапачатковы сэнс.)

4) Што для індывідуальнай матывацыі ў прыняцці дадзенай ідэі, для нас "жах рэальнасці" зусім не знаходзіўся на першым месцы. Як ні дзіўна, але да бягучага мы прыйшлі менавіта праз агнастыцызм, шукаючы найбольш шчырыя адказы на пытанні быцця, а г. зн. і сістэму з найменьшай колькасцю аксіём. Калі лязо Акама адсякае ўсё, што падаецца ненадзейным і штучным, застаецца тое, што ўрэшце можжна зараз бачыць.

5) Не можам пагадзіцца наконт "Розума-Дэміурга" з той прычыны, што не атаесамляем непадкантрольнасць з варожасцю. Больш таго, лічым, што розум на самай справе не тое, каб непадкантрольны ўвогуле, але мы зараз не валодаем дастатковай воляй, каб падпарадкаваць яго. Здаецца, цяжка спрачацца, што калі асабістыя намаганні і жаданні спраўджваюцца ў рэпльнасцті, то як раз гэта і сведчыць аб "трыумфе волі". Такім чынам, "варожасць" розуму не натуральная, а вынікае толькі з асабістай слабасці. Часам з-за недахопу моцы і ўласнае цела перастае слухацца, але ці можна яго адразу называць за гэта ворагам? Ну і не Вам, пэўна, трэба распавядаць, што калі імперыя разбураецца паўстаннем рабоў, то галоўная прычына зусім не ў рабах. ;)
Як прыклад: уявіце, што ў Вас ёсць пусты (толькі АС) комп з вінтом на тэрабайт без дыскаводаў і дарагі дайл-ап і-нэт на 33 к/біт. Каб у такім выпадку атрымаць пажаданае, прыдзецца рабіць выбар і ісці на кампрамісы. Але ж не інтэрнет у гэтым вінаваты.)

6) На самай справе, мы самі яшчэ не ўпэўненыя ў пытанні таго, с чаго вынікае, дзе пачынаецца і заканчваецца "Эго"-усестваральнік. Можна казаць, гэта і ёсць адзін з галоўных жыццёвых "квестаў". Ёсць меркаванне, што гэта чымсці нагадвае немалавядомага Урабароса. Раней у нас была канцэпцыя аб дынаміцы развіцця чалавека і прыроды, якую, змяніўшы, тэрміны адпаведна на "рэальнасць" і "розум", можна выкарыстаць тут. Усё даволі проста і вычарпальна: прырода стварае чалавека, чалавек змяняе прыроду, змененая прырода змяняе чалавека, змены чалавек змяняе змененую прыроду... Працэс уходзіць у кантынуум. Так і тут. Між іншым, гэта поўнасцю карэлюе з адным з базавых законаў экалогіі, згодна якому ніводная змена не звяртаецца да свайго першапачатковага становішча (у рамках біясферы, як мінімум)).

7) Ніцшэ цалкам правы наконт "суб'ектыўных" філасофій і філосафаў. Але, дзеля справядлівасці, адіны факт таго, што з’явленне кожнай ідэі можна абумовіць у матэрыялістычным аспекце, не робіць іх змест апрыоры непраўдзівым. А з пункту погляду некаторых мысляроў – часам і наадварот! Бо калі не верыць асабістамі вопыту, самому сабе, то каму ж тады яшчэ?

Posted by: Абарис Эйвар ([info]ego_pluralis)
Posted at: 29 траўня 2008 16:37 (UTC)

8) Для большасці, магчыма, саліпсізм і азначае "ачэлавечанне" сусвету, але мы лічым крыху па-іншаму. Мы як раз мяркуем, што нам даводзіцца быць чалавекам адзінае з-за таго, што людзі зрабілі нас ім. Той самы прыклад, як створанае змяняе стваральніка. Ўчыра кажучы, апошнім часам на наадварот здаецца, што сапраўдная нашая прырода - першапачаткова нечалавечая. І толькі скінуўшы з сябе ўсе напластаванні ілюзорнага быцця, уключаючы "чалавечае", можна зразумець сапраўдную сама-сутнасць. Чалавек, у дачыненні да самога сябе - гэта хутчэй форма, чым змест. Для салісіста не існуе мноства "людзі", у якіх ёсць "чалавек1", "чалавек2",... ,"Я". Проста ёсць непасрэдна "я" і "іншыя". Прычым, толькі другая катэгорыя дасканала супадае з тым самым мноствам людзей.

Калектыўны саліпсізм зусім не адмаўляем (ды і мала ўвогуле тых рэчаў, якія маем права адмаўляць. Калі мы пра нешта ведаем, то гэта ўжо патэнцыяльна існуе), але з нашым падыходам, у дачыненні таго шляха, якім мы дайшлі да сваіх бягучых перакананняў, яго прызнанне было б крокам назад. Бо навошта ўсё ж дапускаць тое, што аднойчы было адсечана Лязом?

P.S. Калі б Розум сапраўды быў Дэміургам, то ён, напэўна, паспрабаваў пераканаць нас Вашымі словамі. : ) Бо калі раб лічыць, што яго спадара не існуе, ім куды лепей кіраваць, так як гэта значыць, што і паўставаць няма супраць каго...

Але прызнаем: Вы патэнцыяльна правы.) Аднак гэта і не стварае для нас неабходнасці адмаўляцца ад таго, што мы думаем...

Posted by: sparrowhawk ([info]sparrow_hawk)
Posted at: 23 траўня 2008 21:18 (UTC)

с Днём!

Posted by: Абарис Эйвар ([info]ego_pluralis)
Posted at: 29 траўня 2008 08:18 (UTC)

Спасибо )

5 Чытаць камэнтары